Σύγχρονος παρηκμασμένος πολιτισμός - Η παγκόσμια πρόταση του Venus Project

Η ανθρωπότητα μοιάζει χαμένη μέσα στα σύγχρονα αδιέξοδα και τα άλυτα παγκόσμια και πανανθρώπινα κοινωνικά και πρακτικά προβλήματα.

Ο κόσμος μας είναι κυριολεκτικά στις φλόγες, απ άκρη σ άκρη αυτής της γης, εγκλωβισμένος μέσα σ ένα πολιτιστικό, πολιτικοοικονομικό μοντέλο που δεν έχει πια να του προσφέρει τίποτα, παρά μονάχα την επανάληψη των ίδιων προβλημάτων μέσα σε μια δίνη ατελείωτων φαύλων κύκλων δυστυχίας. Η ανάγκη ενός πραγματικά και ριζικά νέου παγκόσμιου, πανανθρώπινου πολιτισμού είναι μεγαλύτερη από κάθε ίσως προηγούμενη εποχή.

Το στοιχείο που κάνει ιδιαίτερη μια τέτοια αλλαγή σήμερα είναι το γεγονός ότι αυτή την εποχή, η αλλαγή αυτή στην πορεία μας ως είδος, μπορεί για πρώτη φορά στην ιστορία μας να είναι συνειδητή, να είναι δηλαδή βασισμένη στην επίγνωση του τι πραγματικά είμαστε, τι γνωρίζουμε, τι δυνατότητες έχουμε και τι μπορεί να μας προσφέρει ο πλανήτης μας.

Σε αυτό λοιπόν το στάδιο της συνεχούς παρακμής και κατάρρευσης, του Δυτικού κυρίως πολιτιστικού προτύπου, της διαρκούς δηλαδή ανάπτυξης και αλόγιστης σπατάλης και κατανάλωσης, είναι επίσης πολύ μεγάλη ανάγκη να γνωρίζουμε το προς τα πού θα βαδίσουμε, το πως μπορεί πραγματικά να ανατείλει αυτός ο νέος ανθρώπινος πολιτισμός.

Άραγε όταν μιλάμε για ανθρώπινο πολιτισμό, ποια κατάσταση, ποια χαρακτηριστικά έχουμε στο μυαλό μας; Σε έναν κόσμο όπου ο κάθε ένας από εμάς έμαθε να ερμηνεύει τα πάντα σύμφωνα με τη δική του διαμόρφωση, τι εννοούμε όταν λέμε «ανθρώπινος πολιτισμός»; Τι ρόλο παίζει αυτή μας η διαμόρφωση στον τρόπο με τον οποίο κατανοούμε και αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο μας; Τι ρόλο παίζει το περιβάλλον μέσα στο οποίο διαμορφωνόμαστε; Ποιοι και με ποιους τρόπους μας διαμορφώνουν προσανατολίζοντας έτσι και ολόκληρη την κοινωνία μας;

«Η αστικοποίηση του ανθρώπου, αναφέρει το Wikipedia, συνέτεινε στην ανάπτυξη του πολιτισμού του, του συνόλου δηλαδή των τεχνικών και πνευματικών του επιτευγμάτων ανά την υφήλιο. Το έδαφος που καλλιεργήθηκε ο ανθρώπινος πολιτισμός ήταν η συγκέντρωση ανθρώπων σε πόλεις και η προσαρμογή τους στον εξελιγμένο αυτό τρόπο ζωής εκεί. Λόγω της διαβίωσης με συνανθρώπους και της αναγκαστικής εγγύτητας (γειτονίας), ισχυροποιούνται και εδραιώνονται καταρχήν οι καλοί τρόποι ώστε να προκύπτει ένα πρώτο δυναμικό ευστάθειας.
Η ασφάλεια που παρέχεται σε συνδυασμό με τη δυνατότητα να μην εργάζονται σκληρά όλοι για τα προς το ζην, δίνουν τη δυνατότητα της ανάπτυξης των τεχνών, του συστήματος παιδείας, της φιλοσοφίας και των επιστημών που συνισταμένα επίσης προάγουν τη συνολική ευστάθεια του νέου χωροταξικού τρόπου διαβίωσης και οι καλοί τρόποι αναβαθμίζονται πλέον σε ένα κοινό σύστημα αξιών.»